Nakasalubong ko naman si Maam Salameda sa may faculty room at binati ko sya, tumuloy kami sa desk nya, eksaktong si Mang Gustin lang ang nandun, ang matandang janitor sa school. “Maam, pasensya napo kayo kung hindi na ako nakapag paalam o nakapag pasabi man lang sa pag-absent ko ng matagal. Kinailangan ko po kasing umalis nun…..” medyo nailang ako sa tingin nya …kaya halos mabagal akong magsalita habang nagpapaliwanag. “Emmanuel…ang totoo nyan, ako at si Mrs. Siscar na principal naten ang mas nag-aalala sa nangyare sa Nanay mo maging sayo.

Nakikiramay kami sa’yo at sa kapatid mo. anuman ang mga namiss mong class ay nauunawaan ko, na open ko na rin ang topic na ito kay Maam Siscar at umasa kang tutulungan ka namin sa abot ng aming makakaya. So, kamusta na ikaw iho at ang ate mo?” paliwanag nya. “maayos naman po kami, sa ngayon po nasa bahay muna si ate ko…” pinilit kong maging okay at nginitian ko si Maam. “gusto ko pong ituloy ang pag-aaral ko, hindi man po ako matalino para maging scholar gusto ko pa rin pong mag-aral…kaya lang inaalala ko po ang sitwasyon namin” sabi ko kay Maam. “willing po akong maging janitor kagaya ni mang Gustin para may pang gastos ako… sanay po ako sa gawaing bahay lalo sa paglilinis” dagdag ko pa. natuwa naman si Maam at pinuri nya ang layunin ko. “Mamaya ay kakausapin ko si Mrs. Siscar tungkol sa napag-sapan naten,

makaka-attend kana ba ng klase Emmanuel?” tanong nya…”Maam hindi muna po ako papasok ngayon…” at pinutol na nya ang pagsasalita ko…” Huwag kang mag-alala, magpahinga ka muna since this week ay intramurals naman walang gaanong lectures. Be strong Emmanuel.” Sabi nya at sobrang natuwa ako, noon pa man ay may pakiramdam na akong mabuting teacher ang adviser namin kahit sinasabi ng ibang estudyante na istrikta daw sya sa klase.

Pumasok na si Maam sa room para sa klase, at ako naman ay nagpaiwan sa may hagdan, binalikan ko si Mang Gustin at kinamusta, tahimik lang si Mang Gustin kaya sinubukan ko kung makikipag kwentuhan sya. “Mang Gustin, totoo po ba yung mga kwento dito na may nagpapakitang white lady sa may auditorium?…” pero hindi man lang sumagot ang matanda…”ahmmm ay Mang Gustin, nanonood ba kayo ng mga movie, sa tagal nyo ng janitor, nasubukan nyo na bang sumakay sa walis nyo, yun bang kagaya sa….saan na nga ba yun…diba nakakalipad yung bida gamit ang walis…” sinusubukan ko kung kakagat si Mang Gustin sa pang batang kwento, sabi kase nila pag tumatanda daw ang tao, kadalasan nabalik sa pagkabata ang isip. Pero ayaw pa ring mamansin ni Mang Gustin, siguro balak na nya akong paluin ng dust pan nya kaya nagpaalam ako kahit alam kong di sya sasagot.

Magalang akong nagpaalam, susubukan kong hintayin si Mrs. Siscar para personal na humingi ng dispensa sa pag-absent ko, sa totoo lang hindi ko naman talaga pagkukulang ang mga nangyari pero gusto ko pa ring akuin yun dahil responsibilidad ko yun bilang estudyante at pinagkatiwala ko sa school na ito ang kinabukasan ko, yun ang paliwanag ko sa sarili ko. Nasa may pinto lang ako malapit sa may hagdanan … may paakyat na babae….napatingin ako sa baba…. Si…si Judith….tama…sya yung class president ng 4^th year first section..

itutuloy…(oo nga totoo….itutuloy yan)

Tumambay muna kami sa park at naupo sa mga sementong upuan sa gilid ng simbahan. Napapangiti ako kaya pinuna ni ate kung bakit.”Ate, tanda mo pa ba nung bata pa tayo tapos minsan nagsimba tayo nina Nanay tapos iyak ka ng iyak kase gusto mo na lumabas at kumain ng ice cream? Tapos sa awa sa’yo ni Nanay lumabas nga tayo at binilhan nya tayo ng tag-isang ice cream tapos natapon yung ice cream na para sa akin tapos umiyak ka ulit hindi dahil naawa ka sakin kungdi dahil sa damit mo natapon, pero ibinigay mo naman yung ice cream sa akin na para sayo …” sa halip na tumawa si ate, ngumiti lang sya at sumandal sa balikat ko…  may mga luha na naman akong nasulyapan sa mga mata nya. “you’re really a kind hearted person Ate, minsan ko lang sasabihin sayo to…I love you” sabi ko at niyakap ko sya. Somehow I know that I did something good to boost her confidence, that little by little I know we’re moving on. Hindi naman ibig sabihin na inihihiwalay na namin ang dating mundo namin kasama si Nanay kungdi hinaharap lang namin ang buhay na wala sya physically. I know na kahit hindi kami mag-usap ni Ate, we have the same wishes and the same prayers para sa Nanay namin. It’s true that the first step of moving on is acceptance and we’re in the right track of moving forward for a better life na alam kong tanging pangarap sa amin ni Nanay.

Dinampian ko ng halik sa noo si Ate Ruby to assure her that everything will be okay, that we have a long way to go and for that, we have to strive each and every steps and reach our destiny. Nakakita ako ng magtitinda ng ice cream sa may kanto malapit sa tambayan ng mga magtitinda ng kandila kapag araw na may misa. Bigla akong umalis sa upuan at nagulat si ate at muntik matumba, mabilis ko namang inabot ang kamay nya at sabay na kaming tumatawa pagtayo nya. Perhaps it’s  a simple lift para ma remind ko sya na life is a stage where there are steps on both sides, and people have their own choices weather to step up, show their life potentials, enjoy each moments and shout over victories or step down and feel the burden of their crosses with their shoulders. Life is beautiful and enjoyable, that all we need to do is wear the best and suitable emotions that the world can offer us, that we can start each cloudy morning but end up with sparkling nights, that we have to have faith in Him. Nakatulala pa si ate ng i-abot ka sa kanya ang ice cream sa paboritong nyang matamis na apa. “ate, maglakad na lang tayo pauwi, okay lang sayo” tanong ko at tumango tango sya. “ang laki muna, binata kana talaga…maswerte ang magiging girlfriend mo sigurado ako” sabi nya at nginitian ko sya. “ uy si ate, gusto pa humirit ng ice cream, nambobola na….hahaha” at sabay kami napatawa. Hindi ko alam kung saan ako humuhugot ng masasayang emosyon nung mga sandaling yun, basta ang alam ko lang Masaya ako na kasama ko sya, at alam kong iyun ang mga oras na talagang panghihinayangan ko kung ilalaan ko sa pag-iisip. Para sa akin, I have this chance to enjoy being with her, with one of the most important person in my life and I don’t want to waste any seconds wondering about life.

Nakauwi kami sa amin ng Masaya at nagbibiruan tungkol sa kabataan namin. Na-enjoy namin ang bawat minuto na magkasama at alam kong malaki ang maitutulong nun para sa aming dalawa. Gabi na at pagkatapos naming maghapunan at manood ng balita, natulog na kami. Hindi ko gawi ang regular na pagdadasal bago matulog pero nung gabing yun I speak with Him heart to heart. I simply asked Him to rule over me.

Pag gising ko ng umaga binati ko si ate ng may pinakamalaking ngiti at buong sigla. Nakaligo na ako at nakabihis pag-alis. “ate, good morning!….pupunta ako sa school, dumito ka muna ha…’wag ka muna magtrabaho, babalik ako agad pagkatapos kong kausapin ang mga teachers ko….oopppssss….sshhhh….oo bilhan kita pasalubong” at ngiti na lang ang naisukli nya bago ako tuluyang lumabas ng pinto.

Naka red na tshirt ako at maong na pantaloon, hindi tipikal sa isang naulila ng mahal sa buhay. Hindi kase ako naniniwala sa mga nagdadamit ng itim o puti para ipakita sa tao na they are really sad. Para sa akin, I don’t look at people’s faces and try reading their thoughts, I really don’t care and bother asking their opinions, kase para sa akin what important is how I feel deep inside about God’s blessings.

Pagpasok ko ng pasilyo nakita ko agad si Vanessa.

itutuloy….

Salamat at pagkatapos ng ilang linggo kong pagkawala ay nakauwi na rin sa wakas. Ganun ko pa rin inabutan ang loob ng bahay, ang naiwang baso sa ibabaw ng lamiseta, ang usual na pagkakatali ng kurtina, at   ang nakaawang na pinto ng banyo. Binuksan ko ang radyo pero pinahina ko lang ang volume. Naupo si Ate Ruby sa sofa, tahimik at kahit diko lingunin ay alam kong umiiyak na naman sya. Binuksan ko ang ref tuloy tuloy sa freezer.

Kinugalian ko ng maglagay ng isang basong tubig dun para hintaying magyelo at sa tagal kong nawala, ayun yelong yelo na nga pati labas ng baso. Kahit mahihirap lamang kaming magkakapitbahay palagay ang loob ko sa kanila, alam kong di nila pakikialaman ang bahay namin, siguro dahil na rin yun sa pakikisama namin sa kanila lalo ni nanay. Bagay na lubos kong ipinagpapasalamat sa Diyos dahil ibinigay nya sa amin ang isang inang may dakilang puso na nag-alay ng panahon lalo’t higit ay pagmamahal hindi lang para sa amin na galing sa laman nya kundi maging sa mga taong natulungan nya sa kahit anong maliit na paraan. I have so many reasons to be proud of her, and I want to make sure na ang magagandang lessons na naituro nya sa akin ay maipapamuhay ko dahil alam kong yun ang pinakamagandang gift na matatanggap nya from me kahit nasaan man sya. Kinuha ko ang bolang regalo nya sa akin at ang manikang bigay naman nya kay ate Ruby nung bata pa sya. Iniabot ko kay ate ang bola at kinalong ko naman ang manika. “ate ha, hindi ako mag ko=confess na bading ako…I just want to show you kung anong sitwasyon ang meron tayo sa ngayon” may konting sumiwang na ngiti sa mga mata nya.

Alam kong kakatwa ang ginagawa ko pero para sa akin ang pinakamahalaga ay maipaliwanag ko sa kanya sa abot ng aking makakaya ang pwede naming magawa sa gitna ng pinagdadaanan namin. “tingnan mo ate ang bolang yan, halos ilang taon na rin yan diba, at kahit nabura na ang design, mapapansin mong malinis kahit palagi kong ginagamit. Alam mo kung bakit?…dahil nakikita kong pinupunasan yan ni nanay” sabi ko sa masiglang boses. “tingnan mo naman tong manika mo, dalaga kana ngayon at halos pwedeng pwede kana mag-asawa pero kahit sinulat sulatan mo ang mukha ng manika mo pansin mo pa ring nanatili itong maayos, tinahi at pilit ibinalik ni nanay sa dating porma ang manika mo….kase…” at napayakap na lang sa akin si ate Ruby.

Sa pagkakataong yun, niyakap ko sya at muling hinintay na kumalma ang nararamdaman nya. “ate, kailangan nateng tanggapin ang kahit anong nangyari o mangyayari sa aten…tutulungan mo ako at tutulungan kita…kung sa ngayon, ako ang may lakas ng loob pwes ibabahagi ko sa’yo to at ganun ka rin sa akin” sabi ko at tumunghay na sya.”salamat bunso…”sagot nya at bahagya na lamang ang mga hagulhul nya ng iyak.  Nagpunta ako sa kusina at naglinis ng lababo, hinugasan ko ulit ang ilang plato at baso at nagsaing na rin.

Tsinek ko kung may pwedeng lutuin sa ref at may nakita akong tocino kaya niluto ko. saktong naluluto ang kanin ay hinahango ko naman ang tocino, naghain ako at naghiwa ng kamatis para sa dalawang pirasong itlog na maalat. Yayayain ko na sanang kumain si ate pero inabutan ko syang nakasandal sa sofa at nakapikit, malamang sa pagod at sa pag-iyak ay nakatulog na.

Ginising ko sya para kumain kami na magkasalo, ayaw ko syang bigyan ng pagkakataong maging matamlay at akupahin ang isip nya ng mga kalungkutan at pagdadalamhati. “ate dumating na ang delivery man…. nagpadeliver kaba?” sabi ko at nagulat sya. “bunso pasensya kana sa ate mo ha, ako ang cook sa resto pero ikaw pa itong nagluto” sagot nya habang aktong inaabot ko ang kamay nya para tumayo. “ate, para naman maranasan mong kumain ng luto ng iba, lalo luto ko pa. aba masarap ata akong magluto” sabi ko sabay ngiti. Kumain na kami at talagang ginanahan ako ng pagkain.

Namiss kong kasalo si ate at namiss ko ang lutong bahay at higit sa lahat ay gusto kong i-inspire si ate Ruby. “pa…..paano na ang pag-aaral mo bunso?” sabi ni ate na medyo gumagaralgal na naman ang boses. “ate, kumain na muna tayo, saka na naten pag-usapan ang iba pang mga bagay kapag busog na tayo para malasahan naten ang biyaya ni God…’wag ka magwori ate, alam kong inaalala moko at future ko, at sobrang salamat na dun ate kase kapakanan ko ang iniisip mo.”sabi ko sabay nilagyan ko ng tubig ang baso nya.

Nakarami sin sya ng kain at inubos ko naman ang tira sa mangkok. “hala ate, kunin nyo na lang ako sa resto nyo, kita mo yan ang sarap ng kain naten sa niluto ko oh…” sabi ko habang nakatitig sya sakin. “ate, gumagwapo naba si bunso mo?…” dugtong ko pa at muli napangiti ko sya. Tumayo na ako para ligpitin ang kinainan namin. Tahimik pa rin si ate Ruby pero hinayaan ko na lang muna sya, gusto kong maipahinga nya ang isip nya at gusto kong mas matanggap nya ang nangyari kay nanay para ng sa ganun ay dumaan sya sa tamang proseso ng pagpapagaling ng sugat na nilikha ng pagkawala ni nanay.

itutuloy…..

Sumakay ako ng jeep bitbit ang isang kahong donuts. Dadaanan ko sya sa pinapasukan nya para ipagpaalam sa amo nya, mula ngayon kailangan ko ng maging mas malakas at mas matatag. Naalala ko ang mga huling pangungusap ni Nanay bago sya umalis. Siguro kaya ganun na lamang ang naramdaman ko sa mga yakap at mga sinabi nya….kase mawawala na sya sa amin. “anak, always take care of yourself ha, don’t worry a lot, that’s the secret of a happy life, wag kang mag-alangan sa mga gusto mo as long as alam mong tama ka”…napatungo na lang ako sa sahig ng jeep. Kailangan kong ayusin ang sarili ko para hindi malungkot si Nanay nasaan man sya, gusto kong ako ang maging inspirasyon ni ate Ruby para ipagpatuloy ang buhay namin ng maayos, ng may sapat na sigla.

Ilang kanto na lang at bababa na ako, pinunas ko ang luha sa mata ko at inayus ang buhok pati t-shirt para makita nya akong maayos na maayos. Pumara ako at mahinahong kumatok sa gate sa gilid ng building ng resto, ayaw kong sa bukana dumaan, si ate lang ang pakay ko at ang boss nya. Pagbukas ng pinto nasilip ko agad si Ate Ruby at nagmamadali syang lumabas para yakapin ako. Yakap yakap nya ako ng mahigpit at impit ang mga hagulhul nya ng iyak kasabay ang malayang agos ng luha. Mga luhang nag-uunahang umagos sa pisngi nya, mga luhang naghahanap ng kasagutan at mga hikbing nagtatanong kung nasaan na ang aming ina. Ayaw nya halos akong pakawalan, pilit man nyang pigilin ang mga hagulhul ay hindi nya ito magawa kaya hinayaan ko lang sya. Hindi ko sya pinatahan, hinayaan ko sya sa anumang nararamdaman nya. ramdam ko ang panghihina nya pero sinadya kong hindi sya patahanin, hindi dahil sa hindi ko sya gustong alalayan pero mas gusto kong maramdaman nya ang sakit para ma realize nya na kailangan naming magpalakas ng loob.

Mas matanda man sya sa akin, gusto ko pa ring isipin sa sarili ko na responsibilidad ko sya dahil lalaki ako at dahil mas concern ako deep in my heart hindi lang sa salita. Perhaps God always look at us, perhaps He himself is watching us at this very moment, that He wants us to be strong together not only for being brother and sisters but being His wonderful creation. Nauunawaan kong one way or another we will loose our love ones no matter what at yun kailangan naming tanggapin. After 20 minutes lumuwag na ang pagkakayakap nya at marahil lumuwag na rin ang kalooban nya pagkatapos nyang umiyak.

Pumasok kami at pinaupo ko sya saka ko pinunasan ang mamasa masa nyang pisngi ng luha. Ibinaba ko ang donut na pasalubong ko sa kanya at ang bag na tanging narecover ko sa lampas tatlong linggong paghahanap kay nanay. Nakatingin sya sa bag at lalo syang naiyak at kagaya ng ginawa ko kanina hinayaan ko lang sya. It’s one way of helping someone in pain. I will let her accept to herself na masakit talaga ang pinagdadaanan nya para masimulan nya ang proseso ng pagheal. “ bunso, iniwan naba talaga tayo ni nanay?…….” yun na lang ang nasabi ni ate Ruby at tuloy tuloy pa rin ang iyak nya. “hindi nya tayo iniwan ate, nandyan lang sya, siguro nagpapamiss lang sa atin, alam mo naman si nanay..” gusto kong pagaanin ang nararamdaman nya sa light na paraan.

Kumuha ako ng isang donut at sinubuan ko sya, kumagat naman sya kaya habang ngumunguya ay kumuha ako ng tisyu. “ang laki mo na ate, nag aamos ka pa kumain…kita mo nga yang nasa pisngi mo oh…” sinabayan ko ng ngiti at nagawa ko naman syang pangitiin. May pumasok na isang nasa edad 45 na babae magara ang suot, maaring sya ang may-ari ng resto, nagbigay galang ako sa kanya. “Kapatid ka ni Ruby diba?” tanong nya.” opo ako nga po an gang bunso nyang kapatid” sagot ko ng buong galang. “nakikiramay ako sa inyo, sa nangyari sa inyong ina…palagi na lang umiiyak si ate nyo pero wala naman kaming magawa kungdi palakasin ang loob nya at maghintay sa mga balita sa TV.” Sabi nya. mukhang mabait ang amo ni ate kaya nagpasalamat ako sa kanya sa mga tulong nya kay ate ko. Ipinagpaalam ko si ate Ruby sa amo nya na uuwi muna kami sa aming bahay na agad at malugod naman nyang pinayagan at nagpasabi pang anuman daw ang maitutulong nya ay magsabi lamang kami. Niyaya ko na si ate na umuwi.

Malapit na kami sa bahay ng matanaw ko si Mona.

itutuloy

S: tatlumpu’t isa at kalahati, bakit jo-join ka.

• T: Mahal mo ba ako? hihi

S: oo naman, bakit tinatanong mo pa yan?

• T: kung sakaling magmamahal ka sa isang blogger na extra close friend mo rin (ayoko namang sabihin na tirador ka ng blogger) katulad ng pagmamahal mo sa angas ng iyong sarili, sino yun at bakit?

S: ikaw, dahil ikaw ang nagtanong. gross!

• T: d ako mgtatanung… sasabhin ko lng.. miss n kita boi.. super missssss….

S: hindi rin ako sasagot….oo hindi talaga ako sasagot….

• T: Sa pagmamahal paano mong malalaman na hanggang dun lamang ang kaya mong ibigay? Ikaw ba paano mo syang minamahal?

S: seseryosohin kita..

sagad sagaran akong magmahal. ako ang taong handang mangutang ng pagmamahal sa iba para ibigay ko sa’yo.

paano ko sya minamahal? …hinuhubaran ko sya at isinasandal sa ere.

• T: May 6 days ka na lang na natitira sa life mo, ano anong property ang nasa possession mo ang ipapapmigay mo kanino? Ano ang mga last wish mo? Sino ang gusto mong kasama sa last moments at saan mo gusto i-spend ang last days na yun?

S: sige pipilitin ko na lang na patulan yang pambata mong mga tanong.

unan, unan ang ipapamigay ko sa unang babaeng masasalubong ko lalo sa sa babaeng lips lang ang pinakikita. last wish ko ay sana hindi ito magkatotoo. isang parlorista ang gusto kong kasama sa mga huling moments ko at sa spaceship ko gustong i spend ang mga huling araw ko.

• T: tama bang magmahaL ka sa isang tao kahit alam mong hndi pwde maging kau??

S: bibigyan kita ng halimbawa.

mahal ko si angel locsin, tama ba yun?

nakuha mo na? hindi pa rin?

walang bawal mahalin, ang meron lang ay limitasyon mo sa sarili mo at sa mga posibilidad para sa inyo.

• T: PAANO MO SASABIHIN SA TAONG MAHAL NA MAHAL KA NA HINDI MO NA SYA MAHAL AT HINDI MO NA KAYANG MANATILI PA SA RELASYONG MERON KAYO?

S: tatagalugin ko, kung ako.

• T: saan po mkikita ang mga kasunod nito?..

S: dito pa rin.

• T: How long could you last without your mobile phone?

S: magtagalog ka muna bago kita sagutin.

. Binati ko ng malakas ang unang pumanhik na magtitinda. “aling mani! Good Morning!” ngumiti ang magkatabing estudyante sa tapat ko dahil magugulatin pala si ateng magtitinda ng mani kaya napasigaw din sya “ayyy mani! Maning nahulog!…juskong bata ka…bakit ka kase nanggugulat?” sabi ni ate. “ate, I didn’t make you gulat gulat noh, I just greet you! by the way give me some peanuts” hindi talaga ako tumatawa. “nakatingin lang sa akin si ateng magtitinda na parang nagtataka na nage-english ako.” C’mon ate, can’t you hear me? I said I want some of your mani…give me good for five bucks okay…”sabi ko at seryosong seryoso talaga ang mukha ko at alam kong nakatingin sa akin yung dalawang tsiks na estudyante habang nakaharap naman ako pasimple sa kalsada.

Inabutan ako ni ate ng isang supot na maliit na mani at dinukot ko ang wallet ko at maingat na maingat na hinugot ang sampung pisong papel. Sabay binulungan ko si ate. “ate lima lang yung mani diba?” tumango sya. “wag mo na ako suklian” at nagkangitian kami ni ateng magmamani. Umalis na ang bus at nagsimula akong manood sa nadadanan namin. Maberde at mapuno sa simula ng byahe, simple ang mga bahay pwera sa pailan ilang mga bahay na malalaki, siguro sa mga politiko o mga may ari ng mga taniman yun. Ibinaba ko ang bag ko sa katabing upuan kaya napansin kong nakatingin sa akin yung isang babae, nagkatinginan kami at natawa ako sa naisip kong trip.

Nagmukha akong iiyak na na todo nakagusot ang mukha ko. Talagang pinakatal ko pa ang baba ko at kunyaring pumapalahaw ako ng iyak pero walang sounds. Halos sasabog nako sa pagtawa sa ginagawa ko at nakikita kong napapasabay sya sa bawat pag-ngiwi ng mukha ko. Kinalabit nya ang kasama nya at dalawa na silang nakatitig sakin, tapos bigla akong umayos ng pwesto at kinuha ang mani. Tawa ng tawa ang dalawang estudyante. Pumasok ang sinasakyan naming bus sa isa na namang parang maliit na terminal kaya may nag-akyatan ulit na mga tindero at tindera.

Hindi ako gumagalaw na parang manikin kaya nag-aalangan naman akong alukin ng mga magtitinda pero may isang batang maglalako ng itlog pugo ang umagaw ng pansin ko. Parang robot naman ang kilos ko na humugot ng sampong piso at iniabot sa bata at inabutan naman nya ako ng isang plastic na itlog pugo. Titig na titig sa akin ang bata na animoy nalilito kung tao ba talaga ako. Umakyat na uli ang driver at umalis na ang bus. May maingay sa bandang likod ng bus. Hmmmm…may nakapasok at may kasakay kaming pastor daw. “ang sabi ng panginoon… ituring nateng mga kapatid ang bawat isa at damayan sa kanyang kahinaan…” ilang minuto pa at may kumakalabit na sa aking isang nakapolo na lalaki at iniaabot ang isang maliit na brown na sobre. Maayos ko namang inabot ang sobre, patuloy sila sa mga pangangaral nila at nakikinig naman ako ng maayos.

Tumayo ako sa gitna ng bus at pinanood ko ang ginagawa nila. May mamang nagsasalita “hindi naman yan totoong mapupunta sa mahihirap eh, paghahatian nyo lang yan.” Sabi nung isang lalaki at may ilan na napatawa. Bumalik ako sa pagkakaupo ko dahil nagsisimula ng mag-ikot ulit yung mamang nakapolo para kolektahin ang mga sobre. Hindi ko feel magbigay kaya binalik ko ang sobre ng walang laman. Napasimangot ang lalaki ng makapa nyang walang laman ang sobreng ibinalik ko. Nilibang ko ang sarili ko sa mga nadadaanan naming, ang ganda ng kalikasan. I took a deep breath and enjoy myself sa ganda ng paligid, binuksan ko ng bahagya ang bintana para makalanghap ng sariwang hangin. Gumaan ang pakiramdam ko at parang nakaramdam ako ng antok kaya hinayaan ko lang ang sarili ko na makatulog.

“that’s cool Emmanuel… habang tumatagal ay mas lumilinaw na sa’yo ang buhay na nakalaan para sa’yo, your about to start your journey bilang ikaw. That’s what we called eternal energy. To get into the center of nature and keep yourself free kagaya ng hangin how it blows from east to west…sa ngayon, I could say na your doing it right. Keep it up.” Sabi ni Lord Right. I just loked at him, pinapanatag ko ang kalooban ko, ayaw kong magsalita ng kahit ano dahil alam kong palagi akong nagiging padalos dalos sa mga bagay bagay. “oh well that’s better idea iho, you’re quiet learning the law of listening to yourself. I just check you up, pag gising mo, another day of struggle but always bear to your mind that you are “Emmanuel”. Sabay tinapik nya ako sa balikat.

“saan ka boy?” terminal na huy!. Kasabay na tapik sa akin ng konduktor ng bus. Napamulagat ako at pilit iniisip kung nasaan ako. “ang bag ni nanay……..“

itutuloy….

Huling sako na ng sigay ang dala ko at putikan na naman ang damit ko. “May tuwalya na at t-shirt sa banyo…magpalit ka muna at baka magkasakit kapa” sabi ni Elena habang pinapagpag ko ang tsinelas ko. Hindi ako pumasok sa banyo, hinintay ko si Mang Tom at nagpaalam sa kanya para makigamit at ng makaalis na rin ako. Gusto ko ng umuwi, gusto ko ng makausap si ate Ruby, parang bigla akong nakaramdam ng pagod. Pagkabihis ko ay agad akong nagpaalam sa kanilang lahat.

Nakangiti ang nanay ni Elena, napaka peaceful ng mukha nya. naalala ko ang t-shirt na hinubad ko na sinampay ko kanina sa may kamalig kaya binalikan ko yun, kasunod ko pala si Elena at pagharap ko habang palabas na ay sya namang pasok nya. “pinanlakihan ko sya ng mata at nakuha nya ang ibig kong sabihin na wag syang maharot. “gusto lang kitang yakapin…” bulong nya. “eh yakap mo na ako …loko ka Elena…naga-ground ako” sagot ko. “anong na ga-ground?” tanong nya. “si junior na-eepilepsi ..Elena…maawa ka… baka makita tayo ng tatay mo…loko ka talaga” pero sabay hinawakan ko naman ang boobs nya at pinisil sandali at natatawa sya. “ wag…wag ka dyan eh nandyan na kamay mo” at nagtatawanan kaming lumabas. “yung bayad sa sandamak mak na sigay na nakuha mo nasa bulsa ng bag, katabi ng panty” at pigil na pigil nya ang paghalakhak. “loko-loko ka talaga Elena…” sabi ko at namumula na sya sa pagpigil tumawa. “bakit ka kase may panty sa shoulder bag mo..ha?” tukso nya sakin at nakitawa rin ako habang naglalakad kami.

Eksaktong nagpapaalam ako ng lumabas ng pinto si Wilson na babagong gising, diko mapigilan ang sarili kong hindi sya lapitan, basta magaan ang loob ko sa kanya at agad naman syang lumapit, niyakap ko at nagpaalam ako. “sama ako sayo kuya” sabi nya. “babalikan kita Wilson kaya dapat magpakabait ka ha….bantayan mo si ate Elena ha” at ginulo ko ang buhok nya sabay hakbang paalis, kumaway lang si Elena na nakangit pa ren.

Malayo layo na ang nalalakad ko at parang walang pag-asang may dumaan man lang kahit kariton o tricycle. May natanaw akong parang waiting shed at may mga mangilan ngilang nakatambay na kabataan. Natandaan ko yung nangyare sa dagat about sa batang nahubuan ng shorts. Alam kong may kakaiba sa nangyari dun, kaya mas siniglahan ko ang paglalakad, nagtatawanan sila nung malapit na ako at alam kong ako ang pinag-uusapan nila.

Mas ginulo ko ang buhok ko at pinaluwang ang leeg ng tshirt ko at nag-asta akong baliw. Sinipa nung isang talubatang lalaki yung lata ng coke in can sa direksyon ko. Hindi ko sya pinansin. Palapit naman yung isang kalbong lalaki at akmang duduraan ako, tinitigan ko sya at nag concentrate ako,inisip kong ma-zipper ang bibig nya at hindi nga nya ito maibuka kaya nagtatakbo sya palayo na takot na takot. Nilapitan ko naman yung iba pa at tumawa ako ng ubod ng lakas habang dilat na dilat ang mata ko. Tapos umasta akong si Eugene na animoy magpapalabas ng raygun at tinutuk ko ang daliri ko sa talubatang lalaki na sumipa ng lata kanina. Nagtakbuhan silang lahat at tawa naman ako ng tawa.

Hindi ko alam ang ginagawa ko, para akong nasisiraan dahil talagang tawa ako ng tawa habang naglalakad. Dumidilim na ang paligid at hindi ko alam kung nasaan na ako pero tuloy tuloy lang ako sa paglalakad. May nakita ulit akong isang waiting shed at naupo muna ako sandali, pakiramdam ko , mag-isa lang ako sa mundo, parang wala ng ibang nabubuhay pa kungdi ako. Lumanghap ako ng sariwang hangin at pinikit ko ang mga mata ko, I say my usual prayers, I thank Him sa lahat lahat at nag sorry ako sa mga kalokohang nagawa ko and as usual I asked Him na sya na lang ang bahala sa lahat. I keep my heart free from anything as much as possible and asked Him for the peace para sa nanay ko wherever she is. Finally I wish na makauwi na ako para mayakap si ate Ruby.

Nasa bus terminal na ako ng magising ako. Kinalog kalog ko ang ulo at nag-inat inat. Ang huli ko lang natatandaan ay nasa isa akong waiting shed, naglakad lakad ako para magtanong ng sakayan pero nakaramdam ako ng mainit sa paa ko. “huh! …pudpod na tsinelas ko” sakto naman kaharap ko ang mamang naglalako ng tsinelas, bumili ako, kulay white. “pare wala ka bang barya, 500 ke aga aga eh..bwena mano pa lang kita eh…” sabi ni manong at maging  ako nagulat bakit may 500 ako. “wala po manong eh. Teka bili muna tayo ng almusal” yaya ko kay manong. Inilibre ko si manong na mag tsi tsinelas at natuwa sya sakin kaya binibigay nya lang sakin ng 20 pesos ang tsinelas pero tinanggihan ko. Sabay binulungan ko na lang sya.” Napulot ko lang yan kuya,,,,” at nag-apir pa kami at hinatid nya ako sa bus na sasakyan ko.

hindi na itutuloy….joke….empre itutuloy pa ren…

Bukas ako sa anumang posibilidad at willing akong alamin ang nasa dako pa roon. “maganda ang buhay Elena, it’s a gift from our creator, most of the time I look at it as an opportunity to experience how to relate with other people o kahit anupamang meron dito sa mundo. Yes it’s true na dayuhan lang ako dito sa lugar nyo, nagpunta ako dito para hanapin si nanay na pasahero sa lumubog na barko. I lost her ng ganun ganun na lang at tanging si Ate Ruby ko na lang ang naiwan para sa akin. She thought me everything para maging matatag pero nahihirapan pa rin ako…” garalgal na ang boses ko habang nakaupo kami sa lupa na hindi inaalintana ang putik at ang buhos ng ulan. Nasa parang semi garden kami na maraming puno at halaman, may mga ligaw na bulaklak at maingay ang ibon sa mga puno.

Namalayan ko na lang na hinahagpos nya ang likod ko. “manu…naiintindihan kita….”sabi ni Elena. “pasensya kana Elena, sobrang namimiss ko lang si nanay…sobrang nahihirapan lang talaga akong tanggapin na wala na sya.” Nilingon ko sya at nginitian, hinawakan ko ang kamay nya at pinagmasdan ang palad nya. huminga ako ng malalim at hinalikan ko ng bahagya ang kamay nya, pinunasan ang pisngi nya dahil sa maliliit na luhang umagos dun. “ayan….ikaw kase eh…pinaiiyak moko.

.” Pero nakangiti sya habang nagsasalita. “ibig sabihin, kaya ka lang napadaan sa amin kase balak mong maglakad pauwi sa inyo?” tanong nya. hindi ko sinagot ang tanong nya bagkus ay tumayo ako at nagsusuntok sa hangin at tawa sya ng tawa.”abnormal ka noh..haha!.. ano ka boksingero?” tumayo na rin sya at lumapit sa akin. Pumitas naman ako ng bulaklak at inilagay ko sa may tenga nya.” wow, bagay…para kang si marimar” sabi ko at todo ang ngiti nya. “ uy nagpapacute pa talaga” at lalo syang napangiti. “ alam mo, ang sarap sarap mo kasama, wag lalaki yang ulo mo ha…pero ang sa totoo masaya ako na kasama kita kahit diko pa alam ang buo mong pangalan at halos hindi kita kilala…” sabi nya. “sya…wag na ako bolahin sige ka…wala ditong tao…alam ko basa kana…literal nga lang na basa kana” sabay talikod ko. Pinamulsa ko ang mga kamay ko at tumingala. “oh ano naman meron dyan” tanong nya. “wala…ayaw ko lang tumingin sayo…ayaw kong sa pag-alis ko at sa paghihiwalay naten ay nakabukol pa ren ang shorts ko, nakakahiya namang maglakad nun baka akalain pang…”… “ abnormal ka?…ganun…? eh abnoy ka naman talaga..hahaha…” tawa sya ng tawa. “ aba bakit naman ako naging abnoy ha?” sabi ko pero di sya agad sumagot kaya hinarap ko sya. “manu, salamat…salamat talaga kase…kase hindi mo ako sinamantala…sa totoo lang, humahanga ako sa’yo…lalaking lalaki ka dahil sa ginawa mo…dahil  hindi….” ..” dahil hindi kita pinasok?” at binatukan nya ako. “ asus tinuktukso mo nga akong tita eh…Elena kasama yan sa tinuro sa akin ni nanay, preserve mo ang bagay na yan para sa mapapangasawa mo para maibigay mo ang buong ikaw sino man sya, it’s the biggest gift na meron ka bilang babae lalo sa kulturang meron tayo… and everybody deserves na igalang. Salamat din na naunawaan mo ako. I want to be your friend, malay mo somehere out there magkita pa tayo, I will cherish all the moments na meron tayo bilang magkaibigan…” at muling may luhang sumulpot sa mata nya, this time hinayaan ko lang ang mga yun. “ halika na, ihahatid na kita at sana nandun na rin sina Mang Tom para makapagpaalam at makapagpasalamat.

Sa bahay nina Elena. Kinuha ko ang bag ko at nanghingi ako sa kanya ng plastic para hindi ito mabasa, wala pa sina Mang Tom kaya pinasya kong maghintay sandali habang nagpapatila na rin. “ipaghahain kita kung nagugutom ka” alok ni Elena. “ Salamat pero busog na ako kakahalik ko sa’yo..” natawa na naman siya. “Sira ka talaga…” “ sira na kung sira hindi naman bakla” at pati ako nakitawa sa kanya. Sa wakas dumating na sina Mang Tom.

itutuloy….

Nawawala na rin ako sa sarili ko habang naririndi ako sa kakaibang kuryenteng dala ng ginagawa namin ni Elena. Hinawakan ni Elena ang ulo ko at pilit tinutulak pababa, nakuha ang gusto nya, kaya pinababa ko pa ng konti ang paghalik ko, halos manginig na sya at ang lalalim ng hininga nya kasunod ang impit na daing. Malakas na ang buhos ng ulan kaya alam kong walang makakarinig basta basta sa amin sa loob ng kamalig. Nangangatog ang tuhod ko sa pagkakatingkayad dahil na rin siguro sa excitement, kaya paitaas ang ginawa kong paghalik sa katawan nya hanggang maabot ng bibig ko ang boobs nya. Katamtamang katamtaman ang laki ng boobs nya. Dinilaan ko ang palibot ng isa nyang nipple at napasabunot sya sa ulo ko, nangigigil na sya at pilit nyang inaabot ang ari ko.

Pinagilid ko ang panty nya at lalo syang napaungol, halos mangatal sya sa bawat galaw ng daliri ko habang nasasagi ang ari nya.” ahh manuuuuuu….gusto ko yan…” si Elena na madiing nakapikit. Tinuloy ko ang pagdede sa nipple nya. Hinalikan ko sya sa leeg, gusto kong Makita ang mukha nya kaya tinitigan ko sya sandali. May hawig nga sila ni Gwen, tama si Wilson, hindi na ako gumagalaw, nakatingin lang ako sa mukha nya. Naalala ko bigla si Gwen kaya napahinto ako.

Tumayo ako…hindi ko alam pero parang gusto ko syang yakapin kaya niyakap ko sya. “Elena…” sabay hinalikan ko sya sa noo. Niyakap ko sya ng mahigpit…pagkatapos ay unti unti akong humarap sa kanya, inayus ko ang damit nya pati ang manipis nyang bra. Inulit ko ang pagkiss sa noo nya at isa pang yakap sabay hawi sa buhok nya. hinawakan ko sya sa magkabila nyang pisngi at nakipag eye to eye na titigan. sabi nila ang mata daw naten ang salamin ng puso naten kaya sinubukan kong  ipabasa sa kanya ang gusto kong sabihin tungkol sa nararamdaman ko ng mga sandaling yun.I should respect her and not take advantage sa kahinaan nya.

They did welcome me here bilang isang kapatid at kaibigan and I feel sorry about myself. Natigilan din si Elena at matagal na nanahimik. “Elena, sorry ha…sorry talaga…..”ngumiti sya finally at hinawakan nya ang kamay ko. “sorry kase nabitin ka ata…haha!” at napatawa sya ng konti. “pero Elena ha, ang hot mo, para kang araw, nalusaw ang puso ko sa’yo, ay paano ba dito sa inyo? Ahmm….pinukaw mo ang natutulog kong damdamin..haha…ganyan nga ba Elena…huy aba magsalita ka naman…para na akong tanga dito…okay ganito..oh Elena ginising mo ang natutulog kong si junior”….at natawa sya…”ayan …ayan…dyan tayo magaling eh” sabi ko at alam kong bumabalik na sya sa normal namin at pati ako, kumalma na rin ang kanina’y mabilis na tibok na puso ko at higit sa lahat humupa na ang pamamaga ng shorts ko. Nakaramdam ako ng hiya sa sarili ko, ayaw ko ng pakiramdam na yun kaya pinisil pisil ko na lang ang kamay nya, sabay kinabig ko ang ulo nya sa dibdib ko at binulungan. “I like you, and I like your legs…” sabay inayus ko ang palda nyang naiwang nakaangat.

“wanna have fun…..” tanong ko at malandi na naman ang ngiti nya sabay yakap sa bewang ko.

itutuloy…

iba ang ngiti nya. napatingin ako sa mukha nya at pinapungay nya lalo ang mga mata nya, diko alam kung sinasadya nya ito, pero nakakaakit ang hitsura nya, sa mahinang ugoy ng duyang yari sa ratan, nalalantad ang mga hita nya pati ang cleavage nya sa suot nyang puting kamiseta. Lumalakas ang kabog ng dibdib ko. Tumayo sya at lumakad palapit sakin, habang naririnig ko ang mahinang sounds sa transistor radio nila na nasa may pasimano ng bintana. “bakit namumula ka…este namumutla…” mga isang dipa na lang ang layo nya sa akin at nakapako pa rin ang mga titig namin sa isat isa.

Lumunok ako ng laway dahil nag-iinit ang pakiramdam ko. Kung sinasadya nyang akitin ako, pwes tagumpay sya dahil talagang tinatablan na ako. Umaambon na sa labas, kumulog ng dalawang ulit. Iba ang nararamdaman ko sa mga kilos nya, maganda talaga ang hubog ng katawan nya at lalong nag-iinit ang pakiramdam ko. “ba…bayad naba ako sa nakain kong saging at juice?” sabi ko pero parang wala syang narinig, lumapit pa sya at halos magkadikit na ang katawan namin. “Elena….ahmmm….”.. “sshhhh…ayaw mo ba sakin…” sabi ni Elena. “E..Elena….kwan kase…lalaki kaba talaga ha….manu?…oh baka hindi mo talaga ako gusto…” lambing nya. mukhang mapapalaban na ako dito kaya kinalma ko ang sarili ko. “tumungo ako sa shorts ko at otomatik na tumingin din sya dun. “kasalanan mo ‘to Elena kung bakit nagkaganyan yan, ngayon, sya na ang tanungin mo kung ayaw ko ba sa’yo o ano.” Sabi ko at ang landi ng tawa nya.

hahawakan nya sana ang nakabukol sa shorts ko pero agad kong hinawakan ang kamay nya. “at sinong maysabi sayong pwede mo yang hawakan?” sabi ko at napatingin sya sakin, tapos hinaplos nya ang pisngi ko ng isang kamay nya, bumaba ang kamay nya sa leeg ko, sa dibdib habang mas nagdidikit ang katawan namin sa isa’t isa, sinayad sayad nya ang dibdib nya sa katawan ko at nararamdaman ko ang nipples nya. para akong kinukuryente sa ginagawa nya. “bakit ka nanginginig?” tanong nya. tapos hinila nya ang kamay ko at sumunod na lang ako, mukhang babalik kami sa kamalig, at tama ako, pagkapasok namin ay sinara nya ang pinto gamit ang isang pirasong tabla. “Elena…”..” manu…hindi ako natatakot…dadahandahanin mo naman diba…” at lalo akong napapatawa sa kanya.

Kwela pala si Elena kabaligtaran ng naiimagine ko na mahinhin sya at tahimik lang. tinitigan ko syang maige, napakaamo ng mukha nya pero may kakaibang aura ang ganda nya, medyo basa kami pareho dahil sa pagtakbo namin mula sa bahay nila papunta sa kamalig kaya halos bumakat na ang katawan nya sa manipis na kamisetang suot nya. hinawakan ko sya sa tagiliran at pinaubaya naman nya ang sarili nya. binaba ko ang kamay ko sa may pwet nya at pinisil pisil ang mga ito, gusto nya akong halikan pero iniwas ko ang labi ko. Paulit ulit lang ang ginagawa kong paghaplos mula sa bewang nya pababa sa hita nya.

Napapapikit sya at napapaliyad sa ginagawa ko. itinaas ko ng bahagya ang palda nya mula sa likod at nakapa ko ang panty nya, yumakap sya sa akin at napapadiin ang kapit nya sa likod ko. hinalikan ko sya ng bahagya sa leeg nya paakyat sa may tenga at napakapit sya sa ulo ko. inalis ko ang kamay nya sa ulo ko. napamulat sya pero sinabayan ko ng paghalik malapit sa dibdib nya, pababa sa pagitan ng boobs, at napapahinga sya ng malalim, hinawi ko ang buhok nya at tinuloy ko ang paghalik sa leeg at batok nya at napapadaing na sya. “mmmm….manuuu….” bumalik ako sa paghalik sa dibdib nya at dahan dahan kong binababa ang panty nya, gusto nyang sya ang magtanggal ng panty pero pinigilan ko sya. Mula dibdib ay hinalikan ko sya pababa hanggang umabot sa puson nya, sumandal sya sa mataas na papag at napaliyad talaga sya sa ginagawa ko.

Hinawakan nya ang tshirt ko at gusto nya itong hubarin. Kagat nya ang labi nya at ang lalalim ng hininga nya. hinawakan ko ang boobs nya at inipit ipit ko ng daliri ang nipples nya at lalo syang napapaungol sa sarap.

ITUTULOY….