episode 33 ( a walker…)

Pagkatapos kong magligpit ay niyaya ko si ate sa simbahan, kahit alanganing oras nun, gusto kong magpunta sa simbahan. Siguro hinahanap ko ang tulong mula sa Diyos at para rin magpasalamat sa lahat ng lakas na binibigay nya sa aming magkapatid at guidance para sa araw-araw at higit sa lahat ay para ipagdasal ang kinahinatnan ni Nanay.

Tumambay muna kami sa park at naupo sa mga sementong upuan sa gilid ng simbahan. Napapangiti ako kaya pinuna ni ate kung bakit.”Ate, tanda mo pa ba nung bata pa tayo tapos minsan nagsimba tayo nina Nanay tapos iyak ka ng iyak kase gusto mo na lumabas at kumain ng ice cream? Tapos sa awa sa’yo ni Nanay lumabas nga tayo at binilhan nya tayo ng tag-isang ice cream tapos natapon yung ice cream na para sa akin tapos umiyak ka ulit hindi dahil naawa ka sakin kungdi dahil sa damit mo natapon, pero ibinigay mo naman yung ice cream sa akin na para sayo …” sa halip na tumawa si ate, ngumiti lang sya at sumandal sa balikat ko…  may mga luha na naman akong nasulyapan sa mga mata nya. “you’re really a kind hearted person Ate, minsan ko lang sasabihin sayo to…I love you” sabi ko at niyakap ko sya. Somehow I know that I did something good to boost her confidence, that little by little I know we’re moving on. Hindi naman ibig sabihin na inihihiwalay na namin ang dating mundo namin kasama si Nanay kungdi hinaharap lang namin ang buhay na wala sya physically. I know na kahit hindi kami mag-usap ni Ate, we have the same wishes and the same prayers para sa Nanay namin. It’s true that the first step of moving on is acceptance and we’re in the right track of moving forward for a better life na alam kong tanging pangarap sa amin ni Nanay.

Dinampian ko ng halik sa noo si Ate Ruby to assure her that everything will be okay, that we have a long way to go and for that, we have to strive each and every steps and reach our destiny. Nakakita ako ng magtitinda ng ice cream sa may kanto malapit sa tambayan ng mga magtitinda ng kandila kapag araw na may misa. Bigla akong umalis sa upuan at nagulat si ate at muntik matumba, mabilis ko namang inabot ang kamay nya at sabay na kaming tumatawa pagtayo nya. Perhaps it’s  a simple lift para ma remind ko sya na life is a stage where there are steps on both sides, and people have their own choices weather to step up, show their life potentials, enjoy each moments and shout over victories or step down and feel the burden of their crosses with their shoulders. Life is beautiful and enjoyable, that all we need to do is wear the best and suitable emotions that the world can offer us, that we can start each cloudy morning but end up with sparkling nights, that we have to have faith in Him. Nakatulala pa si ate ng i-abot ka sa kanya ang ice cream sa paboritong nyang matamis na apa. “ate, maglakad na lang tayo pauwi, okay lang sayo” tanong ko at tumango tango sya. “ang laki muna, binata kana talaga…maswerte ang magiging girlfriend mo sigurado ako” sabi nya at nginitian ko sya. “ uy si ate, gusto pa humirit ng ice cream, nambobola na….hahaha” at sabay kami napatawa. Hindi ko alam kung saan ako humuhugot ng masasayang emosyon nung mga sandaling yun, basta ang alam ko lang Masaya ako na kasama ko sya, at alam kong iyun ang mga oras na talagang panghihinayangan ko kung ilalaan ko sa pag-iisip. Para sa akin, I have this chance to enjoy being with her, with one of the most important person in my life and I don’t want to waste any seconds wondering about life.

Nakauwi kami sa amin ng Masaya at nagbibiruan tungkol sa kabataan namin. Na-enjoy namin ang bawat minuto na magkasama at alam kong malaki ang maitutulong nun para sa aming dalawa. Gabi na at pagkatapos naming maghapunan at manood ng balita, natulog na kami. Hindi ko gawi ang regular na pagdadasal bago matulog pero nung gabing yun I speak with Him heart to heart. I simply asked Him to rule over me.

Pag gising ko ng umaga binati ko si ate ng may pinakamalaking ngiti at buong sigla. Nakaligo na ako at nakabihis pag-alis. “ate, good morning!….pupunta ako sa school, dumito ka muna ha…’wag ka muna magtrabaho, babalik ako agad pagkatapos kong kausapin ang mga teachers ko….oopppssss….sshhhh….oo bilhan kita pasalubong” at ngiti na lang ang naisukli nya bago ako tuluyang lumabas ng pinto.

Naka red na tshirt ako at maong na pantaloon, hindi tipikal sa isang naulila ng mahal sa buhay. Hindi kase ako naniniwala sa mga nagdadamit ng itim o puti para ipakita sa tao na they are really sad. Para sa akin, I don’t look at people’s faces and try reading their thoughts, I really don’t care and bother asking their opinions, kase para sa akin what important is how I feel deep inside about God’s blessings.

Pagpasok ko ng pasilyo nakita ko agad si Vanessa.

itutuloy….